oben links oben rechts
left border
Strona Główna ˇ Artykuły ˇ Download ˇ Forum ˇ Linki ˇ Kategorie NewsówLipiec 21 2017 14:35:46
Różne
Tekst alternatywny
trwa inicjalizacja, prosze czekac
Translator GOOGLE

Info

Info

Dodaj do zakładek! Kontakt
  • Emil Zbierski
  • 782307317
dodatki na bloga
Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 1
Najnowszy Użytkownik: lime3
Lasy,hodowla kościół i plebania
LASY I HODOWLA

Ziemie Sądowa leżą na glebie piaszczystej (przeważnie piasek); 5,8,9,10 kategorii (klasy). Obszar Sądowa pokrywały 4265 hektary lasów sosnowych (czyli 85% powierzchni miasteczka Sandow), zmieszane z dębami, bukami i brzozami. Miasteczko Sandow składało się z 4000 hektarów (z Bargowem), z czego 3500 hektarów stanowiła sosna, a 250 hektarów w „Dolinie Pliszki” stanowiły łąki i stawy oraz zieleń wzdłuż dróg. Obszar należący do rolników był duży - 625 ha - z czego tylko 1/3 została wykorzystana jako użytki role. Hodowla była niewielka, gdyż brakowało żywności i siano dowożone było 45 kilometrów ze Słońska. Tylko kilku właścicieli było w korzystnej sytuacji i bliższego kontaktu z łąkami. Nie każdego rolnika było stać na zakup trzody chlewnej oraz siana i paszy.

KOŚCIÓŁ

Kościół w Sądowie powstał w 1801 roku (rok według książek niemieckich 1734). Został zbudowany przez Pipera, tak jak zamek z 1734 r. (zwany pałacem). Kościół częściowo został spalony od strony szkoły (piorun uderzył w plebanię, ogień rozprzestrzenił się aż do kościółka, został spalony dach, w wyniku czego zaczął przeciekać i ludzie nie mogli uczestniczyć w nabożeństwach, zostały spalone dokumenty i księgi metrykalne dotyczące kościoła). W późniejszym czasie na wieżach wykonano tzw. dach gontowy. Obecny kształt kościół otrzymał dopiero w 1866, 1869 organy szły z 18 za brzmiącymi indeksami i dwoma wybiegami. Po lewej stronie została zbudowana ambona i zakrystia. Za ołtarzem znalazły się kolorowe witraże (dziś zamurowane). Witraże ukazywały w górnej części kielich, koronę cierniową i krzyż, w środkowej wizerunek 4 apostołów z centralną postacią Zbawiciela. W dolnej części były herby Burgdorff, herb rodziny Senfft von Pilsach i herb założyciela Block Bibra, druga żona pierwszego Senfft von Pilsach. Wyłożony boazerią obrus był udźwignięty od kolumny, z okien można było zobaczyć sad oraz biały krzyż joannitów.
Średnia nisza w północnej ścianie została udekorowana wizerunkiem martwych młodzieży z Nain namalowanym przez profesora Lietzmanna. Po prawej stronie ołtarza zawisła płyta poległych z I wojny światowej (przedstawiono na niej żołnierzy którzy walczyli w czasie I wojnie światowej i także mieszkańców Sądowa). Kościół przewidziano dla 600 osób. We mszach uczestniczyli mieszkańcy Sądowa, Bargowa oraz wspomnianej wcześniej fabryki papieru. Zachodnie wejście do kościoła otaczały 2 wieże które pokazywały z 20 metrowej wysokości galerię, ukazują łupki kończące się na chorągiewce na dachu. W północnej wieży, od 1922 roku, były 2 brązowe dzwony, a później dołożono trzeci ze stali o wadze 250 kg. Kościół w Sądowie został wybudowany na podstawie kościoła w Corvey (koło Hoxter). Adam Friedrich Senfft von Pilsach był w 1774 roku patronem kościoła. Rodzina Senfft von Pilsach jako patron kościoła ma wiele do utrzymania, zmiana kościoła 1866 koszt 600 koron spowodowane wyłącznie od budynku szkolnego, od 1909 roku została wybudowana w szwajcarskim stylu. Całkowity koszt budowy ponad 17000 marek zapłacił Baron Ernest Senfft von Pilsach i oddał dom parafialny.

PLEBANIA

Ciekawostki związane z plebanią:
W czerwcu 1798 roku, w wyniku uderzenia pioruna, zniszczone zostały mury plebanii i spłonęły dokumenty metrykalne.
Pastorowie w poszczególnych latach:
1872 Gustawa Adolfa. Schmidt. 1872-1878 Carl Paul Conrad. 1879-1882Karla Augusta wieniec.
1882-1889 Gottfried człowiek Assel.
Karl 1890-1899 Gunther Emil Schöppcnthau.
1899-1907 Franz Karl Knownn.
1908-1918 Karl Max Paul Warneck,
1918-1922 Ernst Kranz Aleksy Titus
1922-1933 Hermann Deacon Archibald Eq Oer (inspektor misji)
1935-1943 Paweł Kube Kurt Theodore (1939 r. w sprawie
Krym spadła).
Ostatnie niemieckim pastorem w Sandow był q
1943 Ernst Guhl.

Znani Artyści
ZNANI ARTYŚCI I POECI PRZED ROKIEM 1900, ZWIĄZANI Z SĄDOWEM

Johann Ludwig Tieck
(ur. 31 maja 1773 r. w Berlinie; zm. 28 kwietnia 1853 r. w Berlinie) – poeta, dramaturg, powieściopisarz, nowelista, bajkopisarz, tłumacz i krytyk, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli wczesnego romantyzmu w Niemczech. Był także wydawcą i doradcą teatralnym w Berlinie i Dreźnie. Publikował również pod pseudonimem Peter Lebrecht i Gottlieb Färber. Pionier romantyzmu w teatrze, głównie poprzez poświęcone jemu prace Friedricha Schlegla, teoretyka wczesnego romantyzmu, wywarł wpływ na całą tę epokę. W późniejszym okresie swojej twórczości zbliżył się do realizmu. W 1801 Tieck przeniósł się z jego rodziną do Cybinki, na wschód od Frankfurtu nad Odrą, na posiadłość jego starego znajomego Burgsdorffa do Sądowa, który to zaprosił pisarza. Ten mieszkał tam, z przerwami, aż do 1819 roku.
(źródło: Internet)

Carl Joachim Friedrich Ludwig Achim von Arnim
(ur. 26 stycznia 1781r. w Berlinie; zm. 21 stycznia 1831r. w Schloss Wiepersdorf – niemiecki pisarz, obok Clemensa Brentano główny przedstawiciel romantyzmu heidelberskiego. Mieszkał w Sądowie do roku 1817.
(źródło: Internet)
Szkoła

SZKOŁA

Szkoła znajdowała się obok kościółka i zamku, tworząc wraz z nimi duchowe centrum miasteczka Sandow. Prawdopodobnie pierwszy w miasteczku budynek szkoły powstał w 1776 roku. W nocy z 10 na 11 czerwca 1798 roku obiekt został zniszczony przez pożar. Przyczyną tego pożaru był piorun, który spalił także część kościoła i pobliskie domy oraz plebanię. Pierwszym ujętym w dokumentach szkoły w Sądowie nauczycielem był Fryderyk Müllersen. Urodził się on w 1720 roku, pracował od około 1748 roku w Sądowie – pełniąc również funkcję kaznodziei. Miasto Sandow uhonorowało 56 lat życia proboszcza Georga Friedericha Müllersena i jego 28 lat posługi kaznodzieja.
Obowiązek szkolny został wprowadzony przez króla Fryderyka Wilhelma w 1717 roku.
Po wprowadzeniu obowiązkowej edukacji w kraju, w 1717 Prusach, był prawdopodobnie drugim nauczycielem bo pierwszym był nauczyciel Radtke Johann Christian Willmann. Christian Willmann w 1758 roku w wieku 18 lat zaczął udzielać lekcji dzieciom. Po Müllersenie od około 1790/95 do 1836 nauczycielem w Sądowie był Johann Ehrenreich Fendius, a od 1837 roku nauczycielem i artystą w Sądowie był Carl Röhricht. Pierwszym właścicielem tego miejsca był Ferdinand Flemming. W 1869 roku wyjechał do Cybinki, gdzie pracował aż do roku 1910, a w 1922 zmarł w wieku 78 lat.
Pierwszy opis szkoły pochodzi z roku 1790. W aktach pisano, że szkoła zimą była zamykana w godzinach: od 8-11 i od 13 do 16. Liczba dzieci w poszczególnych latach kształtowała się następująco: 1790 - 51 dzieci, 1795 - 74 dzieci, 1797/98 - 98 dzieci, 1800 - 83 dzieci, z Radzikowa - 27 dzieci i z Bargowa 28 dzieci. Szesnaścioro dzieci płaciło podatek klasowy m.in.: Bülow, Menze, Kipsch, Lehmann, Wache, Losanski, Kaulke, Gade, Materne, Schröter, Claus. W 1851 roku były 4 klasy, nauczycielom płacono 24 talary. W 1868 r. pracowało dwóch nauczycieli i funkcjonowały 2 klasy, składające się z 169 uczniów (87 chłopców i 82 dziewczyn). 1800 roku- 85 dzieci zostaje. Nauczycielem w tym okresie był 65-letni Röhricht. Wykładał on dziennie 95 dzieciom. Latem są realizowane 2 lekcje w każdym dniu, a zimą 3 lekcje.
Teresa Tauscher
Błogosławiona Matka Teresa Tauscher od świętego Józefa
Anna Maria Tauscher van den Bosch — m. Maria Teresa od św. Józefa — urodziła się 19 czerwca 1855 r. w miejscowości Sandow (obecnie Sądów w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej), w rodzinie luterańskiej. Jej ojciec był pastorem. W 1862 r. rodzina przeniosła się do Arnswalde. Anna Maria wychowywała się wraz z dwoma młodszymi siostrami w domu parafialnym, gdzie zarówno ojciec, jak i matka angażowali się aktywnie w pracę duszpasterską. Towarzyszyła matce w odwiedzinach u chorych i ubogich, ucząc się w ten sposób miłości bliźniego. W 1872 r. Anna Maria otrzymała konfirmację w Kościele luterańskim. Było to dla niej trudne przeżycie, gdyż czuła do luteranizmu coraz większą niechęć. Odczuwała coraz mocniejsze pragnienie całkowitego poświęcenia się Bogu. Po lekturze autobiografii św. Teresy z Avili, rozmowach z kierownikiem duchowym i długich rozważaniach zdecydowała się założyć nowe zgromadzenie zakonne, żyjące duchowością karmelitańską, czyli poświęcające się modlitwie i wynagradzaniu Panu Bogu, które jednocześnie służyłoby sierotom, ubogim i opuszczonym. Wypędzona z domu rodzinnego, a także z Niemiec, po wielokrotnych przenosinach dotarła do Rocca di Papa pod Rzymem, gdzie w czerwcu 1904 r. otwarła dom macierzysty nowego zgromadzenia — Sióstr Karmelitanek od Boskiego Serca Jezusowego. Wraz z pierwszymi towarzyszkami złożyła w styczniu 1906 r. śluby zakonne i przyjęła imię Maria Teresa od św. Józefa. Zmarła 20 września 1938 r. w Sittard w opinii świętości. W 1953 r. rozpoczął się w Sittard proces kanonizacyjny dotyczący jej życia. 20 grudnia 2002 r., w obecności Papieża Jana Pawła II, został ogłoszony dekret o heroiczności cnót m. Marii Teresy Tauscher.
Fabryka Celulozy
FABRYKA CELULOZY STEINBOCKA
W 1883 rozpoczęła się budowa fabryki celulozy i odbudowano dużą część 1 listopada 1883 roku, przez rozległe pożary pustoszą fabrykę "Papieru". Dzienna produkcja papieru doszła tutaj w ciągu kilku lat do około 3500 kilogramów. Fritz Steibock, syn Waltera Steinbocka, został partnerem firmy. Jednym z ważnych czynników rozwoju fabryki było długo oczekiwane otwarcie linii kolei niepaństwowej Kunowice-Cybinka, co stało się 1 września 1907 roku, w którym wiejski przedsiębiorca przemysłowy zostaje włączony. Po otwarciu kolei powiększyła się ilość transportowanego towaru – przewożono od 30 do 40000 kilogramów i 12 koni codziennie między Frankfurtem a fabryką. W 1911 roku w fabryce zostaje zatrudnionych 350 pracowników i urzędników służby cywilnej, z czego około 85 domów w 10 własnej fabryki. Dom towarowy jest dostępny dla mieszkańców fabryki, a oprócz tego mogą oni korzystać ze stołówki. W 1816 szkoła została zbudowana, że obecnie 60-70 dzieci mogą z niej korzystać. Dzienna produkcja papieru w 1912 roku wyniosła 35000 kg. Istniał wówczas system stałego owijania w 3 nowoczesnych maszynach papierniczych. Z 80 metrów sześciennych świerka uzyskiwano w tym czasie 15000 kg celulozy.

Budowa Fabryki 1883
Otwarcie kolei niepaństwowej 1 wrzesień 1907
w fabryce zatrudniono 350 pracowników 1911
dzienna produkcja papieru to 35000 1912

Pracowało 7 wykwalifikowanych twórców papieru. Dziennie produkowano 6500 arkuszy papieru. W 1849 roku był pożar i wszystkie dokumenty fabryki spłonęły. W pożarze zginął Schmutzler. Odbudowę fabryki wsparł producent proszków F.W. Steinbock (ojciec Paula Steinbocka), działający w Bautzen (dziś Budziszyn-Niemcy) pod firmą Noack & Nagel Co. W roku 1851 utworzył spółkę, która zbudowała dom i maszynę do produkcji papieru, mającą szerokość 1,4 metra. Wszystkie do tej pory maszyny papiernicze, zostały ustawione przez brytyjskich i szwajcarskich fabryk wydane. Wodę tłoczono do fabryki z Pliszki. W 1853 roku zakład został oddany do eksploatacji. Papier maszynowy miał duże wady, woda okazała się zbyt niska. Po wysiłku udało się wytworzyć 500 kilogramów papieru na dobę. W wyniku rosnącego zapotrzebowania na papier, był to towar uważany za niezwykle rzadki i cenny. Zakład Holzschlittes Weber F.G. Keller Hainichen z Saksonii został utworzony przez producenta papieru Heinrich Walltern w Heidenheim Witembergii w 1846 roku. Kiedy Henry Paul Steinbock postanowił, że 5 km od fabryki Sądowa jest za duży hałas od młyna Sandow. Zakupił z Frankfurtu maszynę do produkcji papieru o szerokości 1,5 metra. Pomimo pomocy, fabryka nie mogła rozwijać się dlatego, że powstała maszyna parowa w 1857 roku. Było niekorzystnie dla odizolowania lokalizacji papierni. Otwarcie kopalni węgla brunatnego w Cybince, 6 km od fabryki zdegradowało fabrykę. W 1861 roku fabryka weszła w wyłączne posiadanie Pawła Steinbocka i odtąd firma uzyskała nazwę. W 1861 r. każdego dnia produkowano 1500 kg papieru. Wprowadzono do produkcji Sulfit-celulozę. Ten produkt był cennym surowcem i stał się dostępny na rynku.
Skrótowo:
Pożar fabryki papieru – 1849 roku
Utworzenie spółki Noack Nagel Co.- 1851 roku
Powstanie nazwy fabryki „Steinbocka” - 1861 roku
Powstanie maszyny parowej - 1864 roku
Sedanfest
SEDANFEST

W Sądowie obchodzono Sedanfest, czyli Zwycięstwo Niemców nad Francuzami. Świętowano w niedzielę przed wakacjami. Na festynie nad Pliszką zostały zorganizowane zawody, gonitwy, maszt dla chłopców (po tym maszcie się wspinali). Chłopcy wspinali się po kiełbasę, a dorośli odciągali wędlinę coraz dalej, aby na sam szczyt wszedł. Dziewczyny tańczyły wokół masztu. Na uroczystości byli także żołnierze, grała muzyka; śpiewano. Piekarze Kulisch i Schulz piekli ciasta. Rzeźnik Gross podarował kiełbaski. Wszystko było darmowe, w tym piwo z pobliskiego browaru, lemoniada dla dzieci. Wieczorem całe społeczeństwo miasteczka Sądów przechadzało się z latarniami po ulicach do zamku, zamek został otwarty poprzez hol (zamek znajdował się w Siersku, dziś majątek jest spalony). Rabatowy bukszpan, rzadkie róże, po środku rosła lipa. Na zakończenie pan Baron zakończył uroczystość piękną przemową, wszyscy opuszczali festyn z latarniami. Piękny Sądów był pagórkowaty, a latarnie uliczne rozpraszały uliczki. Ostatnią uroczystością była wspólny taniec. Uroczystość zakończyła się na samotnej piosence.
Sierociniec
SIEROCINIEC

Sierociniec powstał w 1919 roku. Budynek miał 4 pierwsze nazwy:
Hirtenhaus [dom dla pasterzy];
Siechenhaus [dom dla schorowanych];
Waldheim [wypoczynek dla dzieci];
Kinderheim [sierociniec].
Przedtem w budynku Sierocińcu znajdowało się Stowarzyszenie Kobiet. Do Sądowa dzieci przyjeżdżały z Hamburga. Mieszkańcy Sądowa dobrze przyjęli pierwszych mieszkańców sierocińca, doszło nawet do wytworzenia się przyjaźni między nimi a miejscowymi dziećmi. Sierociniec powstał dzięki staraniom Anny Marii Tauscher - jej celem było utworzenie domów dla dzieci bezdomnych. Kiedy Anna Maria Tauscher była już zagranicą, opiekę nad dziećmi przejęła jej matka. W 1880 w budynku dawnego sierocińca znajdował się szpital dla inwalidów (Siechenhaus). Chrześcijańskie domy zaczęto budować w 1734 roku, w testamencie pan Fox napisał aby zbudować dla bezdomnych dom i by także prowadziła córka Pipera. Uważano takie miejsce za dom dla „słonecznych dzieci”. Stowarzyszenie utrzymywało się z datków ludzi dobrej woli. Sądów miał swój budżet darowizn, który przeznaczał dla sierocińca. Druga część domu wziął w 1926 burmistrz Frankfurtu, a następnie Adalies von Ziethen. Założycielem była matka Eva Thiele- Winkler. Anna Stegelmann/ Steck była 5 lat w sierocińcu, 3 starsze rodzeństwo pojechało do krewnych, a Bruno jej brat byli w sierocińcu. Należała do brata matki Evy. 1926 przybyli wszyscy z Hamburga do słonecznego wnętrza domu. 30 Grudnia 1926 roku, był "Wielki Dzień" przeprowadzki. Dzieci miały cały wagon dla siebie, w wagonach grały, śpiewały. Wyjechali z Sądowa o godzinie 10:00 lokomotywą T3, a przyjechali do Kunowic o 12:30 . Każde dziecko miało swoje łóżko. Nad balkonem wisiał ufundowany przez cesarzową zegar. Na podłodze pod dachem była nastawnica i mechanizm w zegarze odpowiadający za wybijanie godziny. Każdą półgodzinę było słychać w części wsi. Duży ogród z wieloma warzywami, krzewy i drzewa owocowe, świnia, kury domowe, wszystko musiało być zadbane. Hala była później zbudowana. Sierociniec był ostatnim domem przy krawędzi wioski, droga kierowała dalej do Sierska. W sierocińcu znajdowało się 40 dzieci. Dzieci w sierocińcu nosiły na nogach drewniane chodaki, a inne buty noszono jedynie w niedziele i na urodziny. Po szkole dzieci musiały wracać do lasu (Waldheim). Chłopcy rąbali drzewo i pomagali w ogródku, dziewczyny miały więcej czasu dla siebie. Co tydzień każdy miał swoją służbę, zajmowali się niemowlakami, kuchnią i domem. Z nudów robiono na drutach pończochy (dziennie robiono od 10 do 15 centymetrów). W okresie letnim były grzyby, jagody, żurawiny, a jesienią kasztany – zbierano je a potem sprzedawano leśnikowi. Kasztany i żołędzie zostały przeznaczone dla zwierzyny łownej w zimie. Po zgromadzeniu odpowiedniej ilości pieniędzy zakupiono rower, by dostarczać z Cybinki lekarstwa z apteki. Z dochodów w późniejszym czasie została zakupiona pralka, ale nie była ona elektryczna tylko ręczna. Materiałami pomocniczymi były płaszcze, spodnie, kurtki i spódnice. Na konfirmację chłopcy dostawali miejsce dla osoby podejmującej naukę zawodu, a dziewczyny by pośredniczyć do pracy.
Historia Sądowa
Sądów (Sandow, Zandau, Sadow, Sanitow) jest miejscowością leżącą w województwie Lubuskim, w powiecie słubickim, około 4 km na północ od miasta Cybinki. Wieś jest położona na terenie falistym wśród drzew. Historycznie widziany Sądów nie był położony w Branderburgii lecz w państwie Sternberg, jednak od 1815 roku należał do prowincji Branderburgia. Sądów występuje w dokumentach już w roku 1249. Przed 1350 r. uzyskał prawa miejskie, a charakter miejski zachował się do XVI wieku. W XVII wieku wzniesiono dwór z rozległym parkiem, rozbudowany w 1734 roku i ponownie około 1830 roku. Na miejscu dawnego pałacu stał zamek, który dziś jest zasypany. Do 2006 roku istniały jeszcze ruiny pałacu, należącego niegdyś do rodziny Senfft von Pilsach. Po 1800 roku w Sądowie było 77 domów mieszkalnych (w kształcie litery „L”), 3 młyny wodne, fabryka papieru i celulozy, stolarnia, huta dymarkowa, dwa folwarki (Sierzig - pol. Siersko - dziś nie ma tej miejscowości na mapie, oraz Hammer - Zagórze), browar „Brauerei Sandow”, który znajdował się w Siersku (browar zamknięto w 1910 roku).
We wsi także położony jest klasycystyczny kościół z roku 1801, park niemiecki, młyn elektryczny (kiedyś wodny). Sądów otaczają dęby, klony, aleje klonowo-kasztanowe i lasy sosnowe pełne dzikich zwierząt. Przez wieś płynie rzeka Pliszka, która jest odwiedzana przez kajakarzy, którzy płyną tą rzeką aż do Uradu. Co rok przyjeżdżają dawni mieszkańcy Sądowa i przechadzają się własnymi ścieżkami przez wieś. Ochronie konserwatorskiej podlega kościół i budynek młyna wodnego – są to obiekty wpisane do rejestru zabytków.
Ludność w poszczególnych latach
lp. rok ludność
1. 2009 346
2. 2004 385
3. 1939-1933 955
4. 1913 1102
5 1895 726
6 1844 752
6. 1820 597
7. 1801-1802 518


Miejscowości należące do Sądowa rok ludność
Hammer 1895 190
Sierzig (Siersko) 1820 6
Steinbockwerk 1844 26

Pochodzenie nazwy Sandow
POCHODZENIE NAZWY SANDOW, ZANDOW

Sądów był zasiedlany w 900-600 roku p.n.e. Na terenie Sądowa znaleziono fragmenty ceramik, które wykazały obecność kultury uradzkiej oraz słowiańskich osadników. Nie jest wiadome, dlaczego ci mieszkańcy nadali osadzie nazwę Sandow. Językoznawca Pfuhl postrzega pojęcie „Zandau” w odniesieniu do świata roślinnego, tj. jako Zandau - drzewo sandałowe – i stąd Zandow w liczbie mnogiej. Ta roślina uprawna występuje w Indiach i Europie Środkowej. Wydobywano z niej barwnik niebieski. Aleksander Brücker wprowadził nazwę miejscowości przeciw temu od słowiańskiej formy gromady Sadu (Sądu) względnie Sadow.
Później znany łużycki naukowiec wprowadził nazwę miejscowości Sandow przez słowną dziką odmianę sani, od czego z odpowiednim przyrostkiem rzeczownik Sanitow wynikał dla „ smoczego krzaka”. On także widzi słowo Sanika czyli „ dziki potok górski”.
Od Autora
Słowo od autora
Książka: Sądów dawniej i dziś, która nie została upubliczniona ( z powodu braku funduszy). Na tej stronie będę udostępniał całą moją prace.
Podczas opracowywania książki, po przeczytaniu publikacji niemieckich uświadomiłem sobie, że w Sądowie wiele uwagi poświęcono kwestii rozwoju wsi. Dawniej pełnił on ważne funkcje społeczne i kulturowe, np. organizowano dożynki, było koło gospodyń (gospodynie piekły ciasta i prezentowały je na wystawie).
W okresie istnienia Fabryki Papieru i Celulozy oraz browaru w Sandowie (Sądowie), wiele osób z Sierska, Bargowa i Sądowa pracowało w tych zakładach. Kontakty pomiędzy ludźmi były bardzo bliskie, organizowano festyny, dożynki, wszyscy się świetnie bawili.
W dawnych latach Sądów (Sandow) był miasteczkiem i do niego należały poszczególne wsie: Sierzig (Siersko-folwark) - istniał tu zamek i browar, Hammer, Steinbockwerk (Koziczyn). W tej ostatniej miejscowości znajdowała się fabryka papieru i celulozy.
W naszych czasach Sądów już nie jest miasteczkiem lecz wsią, gdyż stracił prawa miejskie.
Bohaterom pozytywnych wydarzeń należy się hołd i szacunek. Wszystkim, którzy przekazali mi zdjęcia i dokumenty, serdecznie dziękuję! Wyrażam wdzięczność i podziękowanie w szczególności Pani Theodore Radtke, Pani sołtys Elżbiecie Piórkowskiej i Panu Andrzejowi Roślikowi - za ogromną pomoc w zbieraniu interesujących materiałów (m.in. zdjęć i dokumentów).
Treści tu podane pozostawiam ocenie Szanownym Czytelnikom.


Emil Zbierski

Strona 2 z 2 < 1 2
Próba
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Nawigacja
Strona Główna
Artykuły
Download
FAQ
Forum
Linki
Kategorie Newsów
Kontakt
Galeria
Szukaj
Shoutbox
Tylko zalogowani mogą dodawać posty w shoutboksie.

Brak postów.
right border
unten links unten rechts


3176 Unikalnych wizyt

Powered by powered by php-fusion   |   Theme by Moded By: UCTXs Themes

Based on greeny by: Design by Matonor

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie